گل مریم

باد سر خزانی گلبرگهای  گل مریم را بآهستگی تکان داد مریم ناله کنان خبر دوری خود را همراه باد خزانی بگوش بلبل شیدا آن عاشق مهجور فرستاد .

پرنده ی زیبا با دل کوچک پر از طپش خود جسم نحیف بی رمقش را به مریم رساند ناله و زاری اغاز کرد:که ای جفا پیشه این چه وقت دوری کردن است؟

من چگونه درد هجران ترا تحمل کنم؟بیچاره(گل مریم)شبنم خزانی را از دید فرو  بارید و بدلداری از بلبل شیدا پرداخت و گفت:

 هنوز چند صباحی از وقت وصال باقی است و تو می توای دمی کوتاه از مصاحبت با من لذت بری؟

دقایقی چند نگذشته بود که با غبان پیر با صورت چروکیده وابروان سفید پرپشت در حالی که پیش امد تاثیر چین وچروک صورتش دو چندان شده بود زمزمه کنان پیش امد ودر حالی که کارد تیزبران خود را در برابر دیدگان دریده واشک آلود عاشق برگردن ظریف معشوقه گذاشته بود پاسخ داد:

عمر تو باسپری شدن فصل بهار پایان پذیرفته من تاب و توان ندارم که مرگ تدریجی ترا تما شا کنم به این جهت از گلستان خزان شده دورت می کنم و از معشوقت جدا مینمایم و بکسی که میخواهد ترا به دخترک زیبا رخ شوخ چشمی هدیه کند تسلیم میکنم!

باغبان دسته گل مریم را بمن داد و هنوز فراق بلبل شبنم های خزانی که از چهره ی زیبای گل بر دستهای من میچکید و مرا بیاد اشکهای گرمی که شبی از دیدگان زیبایش افشانده بود میافکند!

نگاهی به گلستان کردم باغبان پیر در ان دور دست ها مشغول کندن چاله ای کوچک بود

گفت:

ای بلبل زیبا ای عاشق بیچاره تو نیز در دل خاک سرد مانند هزاران عاشق دیگر بخواب